تشكیل حكومت خودگردان راه حل "معضل جمعیتی"

حزب لیكود به رهبری مناخیم بگین شاگرد ژابونتسكی در تلاش برای غلبه بر "معضل جمعیتی" و حل مشكلی كه با آن روبروست و آن غریزه توسعه طلبی و خوی تسلط طلبی یهودی از یك سو و نگرانی از افزایش جمعیت فلسطینیان از سوی دیگر، برنامه "حكومت خودمختار فلسطینیان" را طرح كرد. در این طرح فلسطینیان ساكن مناطق اشغالی اداره امور خود را به دست می گیرند، اما حاكمیت یهودیان بر اراضی همچنان باقی می ماند. حزب لیكود و احزاب كوچك همپیمانش بر همین اساس از زمانی كه در سال 1977م. قدرت را در "اسرائیل" به دست گرفتند كار ساخت شهرك های صهیونیست نشین را به ویژه در مناطقی كه جمعیت فلسطینیان در آنها زیاد است، تسریع كرد تا به این وسیله وضعیت جدیدی در این مناطق ایجاد كند و به تدریج با افزایش شمار یهودیان در مقابل فلسطینیان در این مناطق، مقدمات الحاق این مناطق را به "اسرائیل" فراهم كنند. این حزب از طرف دیگر تلاش كرد تا برنامه های حزب كار را كه برای چشم پوشی از این مناطق به سود اردن – در صورتی كه مجددا به قدرت برسد - اعلام آمادگی كرده بود، بر هم بزند.

 نظر سران فكری رژیم صهیونیستی

همزمان با آنكه مناقشه شدیدی میان احزاب صهیونیستی درباره بهترین راه برای حل معضل جمعیتی كه "اسرائیل" در خلال 20 سال با آن مواجه بود، جریان داشت در موازات این مناقشه، درگیری شدیدی هم میان سران فكری، نویسندگان و كارشناسان "اسرائیلی" در این باره جریان داشت. در طول چند دهه ای كه از اشغال مناطق فلسطینی نشین می گذشت و معضلی كه به همین سبب پدید آمده بود، صدها مقاله و پژوهش و كتاب در رژیم صهیونیستی نوشته كه در همه آنها به بررسی جوانب مختلف این موضوع پرداخته شد و تفكر صهیونیستی پیشنهادهای بسیار خطرناكی برای حل این موضوع مطرح كرد. آنان حتی راه حل هایی را كه نازی ها در آلمان علیه یهودیان – در زمانی كه یهودی ستیزی در اروپا گسترش یافت – ارائه و اجرا كردند، نیز مطرح ساختند. دقیقا همان چیزی كه موجودیت و زندگی یهودیان را در جوامع اروپایی تهدید می كرد و اروپایی ها یهودیان را برای خود یك معضل می پنداشتند، در این طرف، یهودیان هم فلسطینیان عرب را چنین می دانند.

از نظر متفكران رژیم صهیونیستی، حضور صرف عرب های فلسطینی در سرزمینشان با هر گرایش سیاسی یا اجتماعی و با هر شغلی خواه كودك باشد یا پیر و زن باشد یا مرد، مبارز باشد یا مصالح و فقیر باشد یا ثروتمند، این امر یك معضل خطرناك است و آنان بر این باورند كه این حضور "اسرائیل" را تهدید می كند و به همین سبب خواهان رهایی از این مشكل (با اخراج آنان) هستند.

اما متفكران صهیونیستی در چگونگی رهایی از این معضل اختلاف نظر دارند كه به صورت كلی می توان آنان را به دو دسته تقسیم كرد. دسته اول كسانی هستند كه خواهان عقب نشینی یا "فرار" از بخش های وسیعی از اراضی اشغالی 1967م. یا بیشتر این مناطق هستند و گروه دوم نیز خواهان حفظ مناطق اشغالی و كوچاندن فلسطینیان از آن یا بیشتر آنها به خارج هستند.

در اینجا مجال آن نیست كه همه نظریه هایی را كه درباره حل این معضل مطرح و خواستار ضمیمه كردن این مناطق شده اند، بررسی كنیم به همین سبب تنها به ذكر چند نمونه از این نظریه ها كه به بررسی و ارائه طرح هایی در این زمینه پرداخته اند، بسنده می كنیم.

از جمله صاحبان این نظریه ها می توان به موشه شامیر (39)، یووال نئمان(40)، تسوی شیلواح(41)، الیعیزر لیونه (42)، نتان الترمان(43)، خاخام تسوی یهودا كود(44)، الیاهو عمیكام(45)، یهودا دون (46)، اهرون امیر (47)، اسحاق طبنكین(48)، عزریا الون(49)، راحیل سبورائی(50)، موشه طبنكین(51)، زئیو فون فایزل(52)،مائیر بارایلی(53)، یسرائیل الداد(54)، افرایم بن حاییم(55)، آهرون بن عامی(56)، آبراهام هلر (57) و غیره اشاره كرد.

تسوی شیلواح كه معمولا به او كارشناس امور عربی گفته می شود – شاید بدان سبب كه پس از اعلام تأسیس رژیم صهیونیستی به عنوان حاكم نظامی الجلیل منصوب شد – از طریق انتشار ده ها مقاله و تحقیق خواستار الحاق مناطق اشغالی (1967) و كوچاندن فلسطینیان از آن شده است. این صهیونیست یك ماه پس از اشغال كرانه باختری و نوار غزه با انتشار مقاله ای هشدار داد كه در مناطق "آزاد شده" (اشغالی) صدها هزار عرب ساكن هستند و قرار دادن آنن در داخل مرزهای "اسرائیل" به مثابه یك بمب ساعتی در قلب دولت عبری است، زیرا ماندن آنان در این مناطق "اسرائیل" را با خطرات زیادی از جمله در بعد "نژادی یهودی" مواجه خواهد كرد. وی چنین نتیجه می گیرد كه تنها راه حل كوچاندن و اخراج فلسطینیان و اسكان آنان در كشورهای عربی نظیر سوریه و عراق است كه دارای زمین و آب فراوان هستند".

طرح طرد فلسطینیان به ویژه آوارگان فلسطینی چنان در ذهن یووال نئمان از دانشمندان هسته ای رژیم صهیونیستی جا گرفت كه او با تشكیل حزبی به نام "هتحیا" چندین دهه به سوی اجرای این طرح فرا می خواند.

با شدت گرفتن بحث ها و گفت و گوها درباره بهترین راه حل معضل جمعیتی میان جریانی كه خواهان یافتن راه حلی میانی و عقب نشینی از مناطق پرجمعیت فلسطینی از یك سو و جریان دیگری كه خواهان الحاق این مناطق به اراضی اشغال شده در سال 1948م. بود، تئوریسین های جریان دوم به انجام تحقیقات و پژوهش هایی درباره معضل جمعیتی و میزان خطرات آن (برای رژیم صهیونیستی) دست زدند. آنان تلاش داشتند كه راه حلی بیابند كه با منافع و اهداف توسعه طلبانه رژیم صهیونیستی هماهنگ باشد. در این راستا، آبراهام هلر در سال 1970 میلادی فصلی از كتاب خود به نام "این كشور مال كیست؟" را تحت عنوان "شیطان جمعیتی" در مجله ای به نام هؤماه (امت) – كه پس از سال 1967 به منبر منادیان اخراج فلسطینیان تبدیل شد – منتشر كرد. وی در این مقاله تلاش كرد از اهمیت میزان خطر جمعیتی برای "اسرائیل" بكاهد. هلر در ابتدای تحقیق خود به اظهارات كسانی كه آنها را صاحب شعار واهی "زمین در مقابل صلح" حمله می كند و از آنان می پرسد كه آیا وضعیت جمعیتی ما در ابتدای اعلام قیمومیت بهتر از حالا بود؟ آن زمان ما 60 تا 80 هزار نفر بودیم و تنها ده درصد از مجموع ساكنان كشور (فلسطین) را تشكیل می دادیم و مهاجرت یهودیان نیز در آن زمان با اهداف دولت انگلیس در ارتباط بود".

وی می افزاید: " اگر رهبری "ییشوف" و جنبش صهیونیسم محاسبه هایی درباره جمعیت در سال 1947م. انجام می داد، آیا معقول بود كه با طرح تقسیم و تشكیل دولت یهودی در زمانی كه شمار عرب ها در مناطق اختصاص یافته به یهودیان بیش از 40 درصد بود، موافقت كند؟ اگر آنان در آن دوره با توسعه مرزها به مناطقی كه عرب ها در آن زندگی می كردند، موافقت می كردند آیا ما آن را با شادمانی و هیجان نمی پذیرفتیم؟" هلر در ادامه مقاله خود آورده است، ملت و رهبری اش (صهیونیسم) با هیجان بسیار در آن دوره با تصمیم به تأسیس دولت (عبری) موافقت كرد، زیرا آنان به اندیشه صهیونیسم و اراده نجاتی كه در مهاجرت و گردآمدن در یكجا نمود یافته بود، ایمان داشتند و این یقین از بین نمی رود".(59)

همزمان با آنكه هلر اقدام رهبری رژیم صهیونیستی – كه بسیار از آن تمجید می كرد – را در طرد فلسطینیان پس از اعلام تأسیس رژیم صهیونیستی به هدف پایان دادن به خطر تبدیل این رژیم به دولتی دو ملیتی نادیده می گیرد، تلاش می كند كه نقش مهاجرت یهودیان به "اسرائیل" را - در مقابل خطر جمعیتی - كه پس از تأسیس انجام شد و شمار مهاجران به صدها هزار نفر بالغ شد، بارز نشان دهد. وی چنین نتیجه می گیرد كه مهاجرت یهودیان به ویژه از اتحاد جماهیر شوروی (سابق) می تواند نقش بسیار مهمی در حل مشكل جمعیتی كه "اسرائیل" با اشغال كرانه باختری و نوار غزه آن مواجه است، به نفع یهودیان ایفا كند. (60)

هلر سپس به بررسی شكاف حاصله از رشد طبیعی عرب ها و یهودیان می پردازد و آن را یك "حقیقت نگران كننده" توصیف می كند، زیرا میانگین زاد و ولد در میان عرب ها سه برابر یهودیان است.

هلر در تحلیل این وضع چنین می گوید:" این مسأله یك قاعده ثابت نیست". وی پیش بینی می كند كه افزایش رشد عرب ها به دلایل اقتصادی و اجتماعی كاهش یابد. هلر پس از آن با اشاره به مهاجرت عرب ها از كرانه باختری و نوار غزه، می گوید كه این مهاجرت رشد جمعیتی آنها را كاهش خواهد داد و به همین سبب وضعیت جمعیتی به نفع یهودیان تغییر خواهد كرد. هلر ابراز امیدواری كرد كه مهاجرت عرب ها به خارج از فلسطین همچنان ادامه یابد. (61)

 ناامیدی حزب كار و افراط در ارائه راهكار

در حالی كه منادیان الحاق اراضی اشغالی (1967) همچنان به تبلیغ افكار خود و انتشار آن در میان عموم "اسرائیلی ها" ادامه می دادند و به توان "اسرائیل" استناد می كنند، رهبران حزب كار دچار سردرگمی و ناامیدی گسترده شده بودند، زیرا غریزه توسعه طلبی و كینه توزی و تلاش برای اخراج فلسطینیان در بسیاری اوقات آنان را نیز كاملا تحت تاثیر قرار می داد و برخی از آنان حتی از برنامه های رسمی و اعلام شده حزبی كه خواهان راه حلی میانه است، تخطی می كردند. برای نمونه اسحاق رابین در سال 1978 اعلام كرد كه مشكل آوارگان در نوار غزه نباید در این منطقه یا در عریش حل شود، بلكه باید در كرانه شرقی رود اردن (داخل اردن) حل شود. وی می افزاید، تلاش خواهد كرد كه از دست آوارگان فلسطینی در كرانه باختری نیز خلاص شود و بدون استفاده از زور آنان را به مناطق دیگر از جمله كرانه شرقی رود اردن انتقال دهد و در آنجا شرایط كافی جهت زندگی آنان فراهم می كند و این كار را در طول ده یا بیست سال آینده انجام خواهد داد. (62)

پانوشت ها

38. هیوم، 6/12/1968

39. موشه شامیر، "بازگشت امكان ندارد" معاریو، 30/6/1967 و "من الفلسطینیه الی الجبل"، معاریو، 14/7/1967

40. یووال نئمان، "چگونه می توانیم دستاوردهای جنگ شجاعت را حفظ كنیم"، معاریو، 18/6/1967

41. تسوی شیلواح، "مهم كاری است كه یهودیان می كنند"، دافار، 2/7/1967 و مقاله شیلواح  به نام "مرزهای مشخص و مدافعان آن"، دافار، 7/8/1967

42. الیعیزر لفنه، "دولت جدید و افق های جدید"، معاریو، 22/6/1967، و مقاله دیگر وی به نام "مشكل آوارگان عرب مشكل ماست"، هاآرتص، 28/8/1967

43. نتان الترمان، "صلح هدف است نه جایگزین"، معاریو، 30/6/1967 و "كرانه باختری كشوری كه نامش از یاد می رود"، معاریو، 23/6/1967م.

44. خاخام تسوی یهودا كوك، "نوزده روش برای دولت اسرائیل"، هتسوفیه، 23/6/1967

45. الیاهو عمیكام، "خلاصه منطق ناقص"، یدیوت اهارانوت، 22/6/1967

46. یهودا دون، "می توان از این مناطق عقب نشینی نكرد"، هاآرتص، 28/6/1967

47. اهرون امیر، "اهمیت جدیت"، یدیوت آهارانوت، 7/7/1967، و مقاله "همه"، معاریو، 16/6/1967 و " چگونه می توان از عقده تقسیم درآمد"، یدیوت آهارانوت، 4/8/1967.

48. اسحاق طبنكین، "تنها شهرك سازی صلح به همراه خواهد داشت"، لمرحاف، 14/7/1967

49. عزریا الون، "مرزهای دائمی"، لمرحاف، 14/7/1967 و "مرزهای غیر مقدس"، لمرحاف، 7/7/1967

50. راحیل سبورائی، "سرزمین كامل"، علی همشمار، 23/6/1967

51. موشه طبنكین، "باز پس گیری مناطق نه، شهرك سازی آری"، دافار، 21/7/1967 و "جراة قید التحقیق"، دافار، 4/8/1967

52. زئیو فون فایزن، "دو ما پس از پیروزی"، هیوم، 4/8/1967

53. مائیر بار ایلی، "یهودی سازی و اسرائیل"، دافار، 4/8/1967

54. یسرائیل الداد، "منطق پیروزی"، هحزیت، شماره اوت 1967.

55. افرایم بن حاییم، "تغییر و احتمال"، لمرحاف، 11/8/1967

56. اهرون بن عامی، "مرزهای خانه سوم"، مباط حداش، 15/6/1967 و مقاله دیگر وی به نام "درد فلسطینی"، همان منبع، 8/8/1967

57. ابراهام هلر، "شبح جمعیتی"، هؤماه، شماره 29، ژانویه 1970

58. شیلواح، منبع پیشین.

59. هلر، منبع پیشین.

60. همان منبع.

61. همان منبع.

62. معاریو، 16/2/1972    محمد جواد رمضانی